Brood te koop

_DSC0251

Een groep kinderen, hun handen bedekt met bloem, neemt bakkerij in Yokohama over.

Tekst en foto’s: Jack Brockley

“Kom naar onze winkel.” Het geschreeuw waarmee de stoepiers bij bakkerij Fouquet proberen klanten te lokken, is zelfs boven op het treinperron te horen. “Vers brood, door kinderen gebakken.”

En de klanten komen. Ze staan al in de rij voordat de deuren opengaan. Ze komen met een kind op de arm, in een wandelwagen of aan de hand van grootvader. Misschien worden ze aangetrokken door de zoetige geur van gist, die op straat te ruiken is zodra de automatische deur openzwaait. Misschien kunnen ze het niet laten vanwege de prijs: maar 100 yen per stuk! (Dat is minder dan een euro.) Of ze komen af op de lokroep van de stoepiers, een drietal vastberaden verkoopstertjes uit het kindertehuis van Yokohama, tussen de tien en twaalf jaar oud.

_DSC0100

In 1991 vroeg Seichi Matsushita (links), de eigenaar van Fouquet, zich af aan wie hij het overgebleven brood van de dag zou kunnen schenken. Het kindertehuis werd genoemd.

“Ik praatte met de directeur, en bedacht dat ik nog meer voor de kinderen kon doen op zondag, mijn vrije dag,” zegt Matsushita. “Niks bijzonders. Gewoon, hen leren om brood te bakken en te verkopen, en te genieten van het samen brood bakken.”

Maar voor de Kiwanis-club van Yokohama was het idee bijzonder genoeg om Matsushita in 2009 te onderscheiden met de jaarlijks uitgereikte prijs voor maatschappelijk welzijn.

En ook bijzonder genoeg om hem te helpen.

Masumi Ohara, Kiwanis-lid uit Yokohama, laat de jongen naast haar zien hoe je het deeg voorzichtig tot een bal kneedt. Hij kneedt het niet, maar knijpt erin. “Je knijpt te hard,” waarschuwt Ohara.

Kanami Tsukimura is nieuw bij de club. Haar man is net lid geworden van Kiwanis en dit is haar eerste project. Ze geniet duidelijk van deze ervaring. Ze lacht als de kinderen de kaasvulling voorzichtig afwegen, en ze lacht als ze zaadjes over de broodjes strooien.

_DSC0118

“Ik bakte vroeger ook altijd mijn eigen brood,” legt Tsukimura uit. “Dit doet me denken aan die gelukkige tijd.”

Ook Tsuyoshi Yamaguchi is blij. Dat zie je aan zijn bedaarde glimlach als hij de chaos in de keuken overziet.

“De kinderen krijgen zo de kans om deel te nemen aan een gemeenschappelijke activiteit,” zegt Yamaguchi, die bestuurslid van het kindertehuis is. “Anders zouden ze niet in de gelegenheid zijn om brood te bakken. Hier bakken en verkopen ze het, en ze leren omgaan met klanten. Het is een heel leerzame ervaring.”

In minder dan drie uur zijn alle planken leeg. De croissants? Op. De broodjes met zoete bonensaus, met wat chili in het kuiltje aan de bovenkant? Op. De pizza’s, madeleines en knapperige zoete rozijnendonuts?

Op. Op. Allemaal op.

Submit a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s