Een gezin kan een nieuw leven beginnen met hulp van Habitat for Humanity en Kiwanis.

Tekst: Curtis Billue | Foto’s: Ilene Perlman en Greg Dolan

Elke plank, elke muur, het hele huis van Julia en Juan Boria werd gebouwd met hulp van Habitat for Humanity, een internationale non-profitorganisatie die mensen aan betaalbare huisvesting helpt, samen met hulpvaardige onbekenden.

Maar het was niet gemakkelijk om hun eigen paradijsje in Danvers (Massachusetts, VS) te creëren.

Julia had een lange weg afgelegd vanuit haar geboorteplaats Porto Rico. Ze was het slachtoffer van huiselijk geweld en was gevlucht voor haar gewelddadige man. Met hulp van een familielid lukte het Julia en haar drie kinderen Porto Rico te verlaten; ze kwamen terecht in New England.

Daar maakte ze kennis met Juan Boria. Ze trouwden, verhuisden naar een appartement en kregen nog twee kinderen. Na talloze opvanghuizen en tijdelijke woningen zijn ze nu, dankzij een afdeling van Habitat for Humanity, de trotse eigenaars van hun nieuwe huis.

“Ik had me niet kunnen voorstellen dat dit zou gebeuren,” zegt Julia. “Ik heb moeilijke perioden doorgemaakt, maar nu ben ik heel dankbaar.”

Op een bepaald moment woonden ze in het huis van iemand anders, tot ze naar een appartement konden verhuizen. De ruimte was krap.

“De kinderen hadden geen ruimte voor zichzelf waar ze hun eigen spullen kwijt konden,” zegt ze. “Nu kunnen ze vriendjes meenemen naar huis om te kaarten, samen te eten en films te kijken in de woonkamer.”

De achtertuin is hun favoriete plekje, compleet met een hoge houten schutting van planken waar je niet doorheen kunt kijken. Dat is goed nieuws voor de familie Boria. Nu heeft hun vierjarige zoontje met autisme eindelijk een veilige plek om te spelen.

Vierhonderd uren
Habitat for Humanity stelt als voorwaarde dat de potentiële huiseigenaren zelf 400 uren “zweet” investeren, dat wil zeggen dat ze zelf ook tijd en werk in de bouw moeten steken. Op de website van Habitat wordt uitgelegd dat de “zweetinvestering” niet bedoeld is als een vorm van betaling, maar als een kans om samen te werken met vrijwilligers die hun tijd geven om de droom van een gezin, een eigen huis, te laten uitkomen.

Toen Julia hoorde dat zij in aanmerking kwamen voor een huis, was ze blij en zenuwachtig tegelijk. Ze besteedt al haar tijd aan haar kinderen en heeft geen ervaring met het bouwen van een huis. De 400 uren leken onoverkomelijk.

“Ze zeiden: Iedereen die mee bouwt, moet er zo veel uren in steken. Ik maakte me zorgen,” zegt ze. “Maar de mensen zeiden ook: Maak je geen zorgen. Wees maar niet bang. Het komt wel goed.”

Als ze eraan terugdenkt, begint haar stem te trillen.

“Toen ik al die vrijwilligers aan het werk zag, moest ik huilen. Ik kon het niet geloven.”

Tranen van verrassing en dankbaarheid stroomden over haar wangen, terwijl de vrijwilligers kwamen helpen, dag in, dag uit.

“Hoe is het mogelijk dat mensen zó gemotiveerd zijn om zoiets moois voor anderen te doen?” vraagt Julia.

Een van de organisaties die meehielpen bij de bouw, was Kiwanis.

Klaar om te helpen
Toen de divisies 9 en 12 van het Kiwanis-district New England-Bermuda gezamenlijk een bezoek van de gouverneur organiseerden in plaats van het traditionele diner, kwamen 45 Kiwanis-leden van 18 clubs bij elkaar om te helpen bij de bouw van huize Boria. Ze groeven en kruiden, schilderden, maakten schoon, bevestigden gevelbekleding, maakten een schuurtje en bouwden de onmisbare schutting.

“Voor verschillende Kiwanis-leden was dit hun eerste Habitat-ervaring,” vertelt voormalig luitenant-gouverneur Gayla Bartlett, die het evenement had georganiseerd. “Maar na afloop wilden ze snel weer aan de slag.”

Ook zamelde de Kiwanis-club van Danvers 1100 dollar in voor de plaatselijke afdeling van Habitat for Humanity.

“Samenwerken en resultaat zien van je werk, dat is zo belangrijk,” zegt oud-gouverneur Elyse Denorfia. “Een project als dit past bij de missie van Kiwanis: we helpen kinderen en maken de wereld een beetje beter.”

Julia Boria ontmoette veel vrijwilligers, maar ze weet niet meer wie van hen bij Kiwanis hoorde en wie niet.Maar ze heeft een boodschap voor hen allemaal.

“Ik kende ze niet en ik weet hun naam niet meer, maar ik waardeer ze als mens, stuk voor stuk,” zegt ze.

“Als je bepaalde dingen hebt meegemaakt, waardeer je dit nog meer. Het doet me denken aan het gezegde: eendracht maakt macht. Samen lukt het ons; als iedereen meedoet, kunnen we veel bereiken.

Ik wil op mijn manier laten zien hoezeer ik het waardeer wat jullie voor ons hebben gedaan: al jullie inspanningen, de tijd die het jullie gekost heeft. Ik weet hoeveel werk het was. Daarom zal ik goed voor dit huis zorgen.

De wereld zou er slecht aan toe zijn zonder mensen als jullie,” zegt Julia. “Bedankt. Heel erg bedankt.”

---