EEN VREEDZAME PASSIE

Lees hier ons gesprek met Raveen Arora, Kiwanis-lid en genomineerde voor de Nobelprijs voor de Vrede.

Interview en foto’s door Gail Mooney

Raveen Arora is geboren in een bescheiden gezin in het Indiase Calcutta. Tegenwoordig stelt hij als lid van de Kiwanis Club of Tempe, in de Amerikaanse staat Arizona, zijn leven in dienst van de anderen en laat hij niet na ons er geregeld op te wijzen dat we allemaal deel uitmaken van dat ene, menselijke ras.

Arora heeft tal van nationale en internationale prijzen in de wacht gesleept, zoals de MLK Diversity Award, de Don Carlos Humanitarian Award en de Mother Teresa International Service Award. Maar hij is vooral trots op zijn werk rond de hongerproblematiek en de voedselonzekerheid in zijn eigen thuisstad Tempe.

“We kunnen hen helpen, kind per kind”, zegt hij.

Satish Lakhotia, directeur van Alliance Clubs International, zegt dat het werk dat Arora de voorbije 18 jaar heeft verricht op de door drugs en misdaad geteisterde Apache Boulevard in Tempe een wereld van verschil heeft gemaakt.

Raveen Arora

“Zijn empathie, aardigheid, mededogen en respect hebben de zone verlost van de drugs, de misdaad en de incidenten”, vertelt Lakhotia. “Zijn zogenaamde zomerhydratatieproject zag het levenslicht in 2003 en is intussen uitgegroeid tot een omvattend programma dat de hele county bestrijkt en levens redt in de snikhete zomermaanden.”

Arora leeft om anderen te helpen en dat heeft hem prestigieuze leidinggevende functies opgeleverd in verschillende nationale professionele organisaties en verenigingen uit de staat Arizona. Als oprichter en CEO van Think Human voert Arora in naam van de organisatie ook wereldwijde gesprekken waarin de praktijken van empathie, inclusie, en menselijk denken centraal staan om zo de communicatie op de werkvloer, in sociale omgevingen en in relaties wereldwijd te vermenselijken.

“Raveen Arora heeft ontzettend veel gedaan ter bevordering van de internationale vrede en de internationale vriendschap, niet alleen in zijn geboorteland India, maar ook in zijn geliefde Amerika en in de rest van de wereld”, zegt Richard Neuheisel, gewezen voorzitter van Tempe Sister Cities.

Momenteel werkt Arora samen met Kiwanis International om Kiwanis ook in India uit te bouwen.

Arora heeft bergen werk verzet en wordt alom bewierookt. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij door verschillende organisaties en mensen genomineerd is voor de Nobelprijs voor de Vrede. De winnaars zullen in oktober 2021 worden bekendgemaakt.

Onlangs had Arora een gesprek met journaliste Gail Mooney over zijn leven en zijn rol in deze wereld. Hieronder volgt een fragment uit hun gesprek . ~ De Kiwanis magazine redactie


Raveen Arora

Gail Mooney: Kunt u ons even wat meer over uzelf vertellen?

Raveen Arora: Ik ben een mens. En niks menselijks is me vreemd. Ik ben een kind van vluchtelingen en ik ben geboren in India. Mijn ouders zijn uit hun eigen land verdreven. Toen Brits-Indië werd opgedeeld in India en Pakistan raakten 14 miljoen mensen ontheemd. In vier maanden tijd liet een miljoen mensen het leven. Mijn vader moest zich voor dood houden in de laatste vluchtelingentrein, want alleen zo kon hij overleven. Mijn moeder was zwanger van me. Ik ben geboren in de dienstvertrekken in Calcutta. Zo ben ik ter wereld gekomen.

GM: Waarom leeft u uw leven in dienst van de anderen?

RA: Ik zal nooit vergeten waar ik vandaan kom. Ik dacht na over wat mijn ouders hadden moeten doorstaan en over de tol die ze hebben betaald, en ik stelde mezelf de vraag: “Kan ik in mijn leven het verschil maken voor iemand anders? Kan ik verandering teweegbrengen?” Anderen dienen is helemaal niet moeilijk; het is gewoon anders en je gaat je er ook anders door voelen. We maken allemaal deel uit van de samenleving en pas als iedereen het goed heeft, hebben we het ook goed als individu.

Ik ben al lang geleden tot Kiwanis aangetrokken. Zij waren de toekomst. Voor mij gaat het niet om mezelf, maar om de missie. Mijn wereldwijde initiatief – menselijk denken – steunt op het feit dat we allemaal mensen zijn. Er bestaat maar één ras. En dat heet het menselijk ras. Maar je kunt pas mens zijn als je menselijk denkt. Je moet denken vanuit het perspectief van de ander om tot een eenheid van denken te kunnen komen. Ik behandel de mensen met respect, empathie en waardigheid. Ik wil herinnerd worden om wat ik voor de anderen heb gedaan. Dat is mijn nalatenschap.

GM: Waaraan werkt u wereldwijd?

RA: Ik raakte betrokken bij de hongerproblematiek en de aanpak van de voedselonzekerheid, want dat is de dringendste behoefte van de samenleving. De armoede was mijn beste vriend. Ik weet dat armoede tot honger leidt. En honger leidt tot uithongering. De uithongering leidt op haar beurt tot andere sociale misstanden, zoals misdaad en gebrek aan onderwijs. Wie honger lijdt, begrijpt niet wat goed en fout is. Een kind dat honger lijdt, kan zich op school niet focussen en zal in de verleiding komen om te stelen. En een kruimeldief kan geleidelijk uitgroeien tot een zware crimineel. En daar wordt ons gevangenissysteem dan de dupe van.

Mijn mantra luidt: open een schoolpoort zodat we een gevangenispoort kunnen sluiten. Maar een schoolpoort kun je enkel openen als je een gezond, goed doorvoed kind hebt dat kan focussen op wat onderwezen wordt. Je kunt niet zomaar een schoolpoort opengooien voor een kind dat niet weet wanneer het nog eens een volwaardige maaltijd te eten zal krijgen. De ouders zullen dat kind naar school sturen zodat het een gratis maaltijd krijgt.

De mensen die we kunnen helpen bevinden zich in onze achtertuin, zoals die jongeren in Tempe in de staat Arizona. Een op de drie jongeren kampt met voedselonzekerheid. Daarop richt ik mijn inspanningen. Ik ga op zoek naar manieren om de honger te bestrijden. Stop ze niet alleen maar een blik eten toe, maar geef ze voedzame maaltijden zodat ze betere leerlingen worden. Ze wonen in een sloppenwijk. Maar dan wel in de Verenigde Staten van Amerika, in een land waar we alles hebben. We kunnen hen helpen, een voor een.

GM: Hoe voelt het om genomineerd te zijn voor de Nobelprijs voor de Vrede?

RA: Die erkenning is een hoogtepunt. Ze maakt zowel mezelf als mijn avontuur compleet. Ik voel me nederig in het gezelschap van Moeder Teresa, Desmond Tutu, Nelson Mandela en zijne heiligheid de dalai lama. Die overvloed aan liefde en steun die mijn deel wordt, dat is iets wat ik echt niet verdien. Ik ben de boodschapper. En mijn boodschap is erg eenvoudig: leid met nederigheid, want wat we voor onszelf doen, sterft samen met ons, maar wat we voor anderen doen, zal ons overleven. En dat drijft me, elke dag opnieuw. Niet de lofbetuigingen en de awards. Dat zijn allemaal versieringen, zakelijke dingen. Maar voor mij is de erkenning die de nominatie voor de Nobelprijs inhoudt een absoluut hoogtepunt. Ik heb nooit gedacht dat ik erkenning zou krijgen voor wat ik deed, want ik deed alleen maar wat ik wou doen. God heeft me zoveel gegeven dat ik me afvraag: “Wat kan ik doen? Hoe kan ik een verschil maken? Kan ik iemand helpen die in nood is?” Misschien heeft iemand alleen maar mededogen of aardigheid nodig, want aardigheid is de enige taal die de doven kunnen horen en die de blinden kunnen zien.

De winnaars van de Nobelprijzen voor 2021 zullen in oktober 2021 worden bekendgemaakt.


Submit a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s