Honkbal

Baseball

Van de bekende honkbalspeler The Bambino tot Marilyn Monroe, de hele vorige eeuw waren de geschiedenis van Kiwanis en die van honkbal met elkaar verweven.Sla erop los!

Tekst: Curtis Billue

Het is de seventh-inning stretch. De fans met hun hotdogs, bier en popcorn gaan staan om “Take me out to the ball game” te zingen.Volwassen mannen en vrouwen gedragen zich als opgewonden kleine kinderen; ze swingen op de orgelmuziek en zingen samen – een beetje vals – het traditionele honkballied.

De kleine geneugten van het leven …Een dag met vrienden, familie en anderen die fan zijn van de sport en de ploeg.Iedereen kan even ontsnappen aan zijn zorgen en verantwoordelijkheden, al is het maar voor een paar uur.

Het is zomer, het seizoen van honkbal en spannende scorelijsten.Fans kijken naar de prestaties van hun nieuwste sporthelden en luisteren tegelijkertijd naar de legendes uit het verleden.

Maar tussen al die beroemde honkbalverhalen worden sommige dingen weleens vergeten, zoals het feit dat Kiwanis bijna net zo beroemd is als Babe Ruth. Bijna …

Kiwanis is verweven met talloze historische honkballegenden en -momenten, waaronder The Babe.En de kans bestaat dat een van je favoriete spelers groot is geworden dankzij Kiwanis, op een of andere manier.Een paar van die verhalen willen we met je delen.

We pakken er een paar crackerjacks bij en gaan terug in de tijd, een heel eind terug naar ”the old ball game”.

old photo isolated

Vroegste Kiwanis-teams
Kiwanis had in zijn beginjaren dezelfde roots als honkbal halverwege de 19eeeuw.In beide gevallen ging het om clubs, “broederschappen” van welvarende ondernemers uit de middenklasse, die contributie betaalden, stemden over regels en statuten en bij elkaar kwamen tijdens overdadige feesten.

En in beide gevallen werd er gehonkbald.

Professioneel honkbal was in het begin van de 20eeeuw een ruw spel, met schoenen met scherpe punten, waarbij veel gevallen en gevloekt werd en fans met elkaar op de vuist gingen. Maar bij de Kiwanis-honkbalclubs in de jaren 1920 was er sprake van wedstrijden tussen heren.Kiwanis-leden die hun eigen ploegen vormden, speelden vaak tegen andere serviceorganisaties zoals de Rotary, Elks en Optimist.Na een vriendschappelijke wedstrijd bood de gastclub alle leden een diner aan waarbij gepraat werd, toespraken werden gehouden en prijzen werden uitgereikt.

Boys Composite

De beschrijving in het artikel “Kiwanis tegen Rotary in bloedige strijd”, dat in 1931 in het magazine verscheen, lijkt wel op een film van Buster Keaton.

“Kiwanis was als eerste aan slag.Het aanzwellende volume van duizenden tumultueuze supporters, het cataclysme van vulkanische uitbarstingen begroette majoor McEvans, terwijl hij uit het “hondenhok” van Kiwanis kwam lopen met vier honkbalknuppels over zijn schouder geslingerd… De majoor sloeg – en miste – met zo veel enthousiasme, dat de strohoeden van de hoofden van de supporters op de hoofdtribune vlogen door de luchtstroom.”

Later was er sprake van een Kiwanis-speler die “de bal loodrecht de lucht in sloeg”, waarbij hij “een gat in de lucht sloeg”.Nadat de speler naar het eerste honk was gerend, maakte een andere speler de run af, waarbij hij tegen een Rotary-veldspeler aan botste, die vervolgens “als een vliegmachine opsteeg en in de rivier belandde.”

Voordat de bal neerviel, rende de reserverenner zo snel naar het honk, dat hij “een 30 cm diep spoor rond het binnenveld” achterliet.

“Reynolds werd erbij gehaald om de geul te dichten met stenen en gravel,” aldus de verslaggever, “en de wedstrijd werd 20 minuten uitgesteld, zodat de dames hun neus konden poederen en de heren konden drinken en roken.”

Het moet een fantastische wedstrijd zijn geweest.

Niet alle clubs speelden zulke karikaturale wedstrijden. Vele clubs haalden professionele teams naar hun stad. Vriendschappelijke wedstrijden tegen de plaatselijke bewoners trokken vaak veel toeschouwers.

En er was geen grotere trekpleister dan de Sultan of Swat himself:George Herman Ruth Jr., ook wel “Babe” genoemd.

Babe Ruth

De Bambino
Het tijdperk van de “dead ball” liep ten einde; hit-and-runs en gestolen honken, het gebruik van vuile, versleten en verstelde ballen leidden tot het ontstaan van een nieuwe honkbalstrategie: power hitting.En de rijzende ster was Babe Ruth.

Hoewel Ruth beroemd geworden was vanwege zijn goede homerun, zou hij nooit zijn verleden vergeten: hoe hij als zevenjarig jongetje naar een tuchtschool en een weeshuis was gestuurd.

Babe Ruth was eigenlijk een groot kind; hij vereenzelvigde zich met weeskinderen, verpauperde, zieke en gehandicapte kinderen.De paden van Kiwanis en van Ruth kruisten elkaar vaak bij hun hulp aan minder bevoorrechte kinderen.Hij gaf ze eten, gaf hen weer moed en zamelde geld in voor projecten die hen ten goede kwamen.

Ford Frick, sportjournalist en later bestuurslid en voorzitter van de landelijke honkbalbond, schreef over “Babe” bij een clublunch van Kiwanis:

“De zaal zat vol met schoolkinderen van alle leeftijden.Er kon niemand meer bij.Babe keek om zich heen en zag toevallig door het raamdat er buiten, op een vat, een schooiertje met een vies gezicht zat. Het boefje zwaaide en grijnsde vrolijk toen hij Babe opmerkte, en wuifde met zijn kruk ter begroeting.Zonder een woord stond Ruth op van de tafel, baande zich een weg door de menigte en verdween naar buiten.”

Babe Ruth Composite

“Na een paar minuten kwam hij terug, met op zijn schouders het manke jongetje dat buiten naar hem had staan wuiven.Babe droeg het knaapje voorzichtig naar de tafel van de voorzitter, trok een stoel naar zich toe, naast die van hemzelf, en zette de jongeman erop.”

Frick beschreef hoe “de gelukkigste jongen van Birmingham” naast Babe Ruth zat, met hem praatte en ook nog een honkbal kreeg met een handtekening van Babe erop.

Knoestbendes en trapveldteams
In de beginjaren bouwden de eigenaren van honkbalvelden houten hekken rond het veld, zodat ze de fans konden laten betalen om een wedstrijd te zien.Dus wat doet een jongere die blut is als hij tóch een glimp van een wedstrijd wil opvangen?Hij slaat de knoesten uit de planken.

Branch Rickey, manager van de St. Louis Cardinals in 1919, bedacht het “knoestsysteem”, waarbij jongens gratis naar een wedstrijd mochten kijken op een speciaal gedeelte van de tribune, zolang ze zich hielden aan de gedragscode: niet spijbelen, niet schelden en vloeken, niet valsspelen en niet roken.

De vroegste vermeldingen van “knoestbendes” in de Kiwanis-geschiedenis zijn die in 1923 in Iola (Kansas) en in 1924 in Houston, waarbij 2000 kinderen betrokken waren.In Houston waren er in 1930 16.000 kinderen, die als klap op de vuurpijl een warme maaltijd kregen en een bezoekje van Babe Ruth.

Kiwanis steunde het jeugdhonkbal ook op een andere manier: door al in 1923 “trapveldteams” en jeugdcompetities te sponsoren in Oost-Chicago (Indiana) en in de wijken van New York.

De vroegste Kiwanis-trapveldteams floreerden en werden de voorlopers van het Little League- en Babe Ruth League-honkbal, dat hen uiteindelijk zou vervangen.

In 1947 was de Kiwanis-jongenshonkbalfederatie in het district New York actief in maar liefst 147 steden en dorpen in de staat, met meer dan 25.000 jongens – een van de grootste trapveldteams in het land.Volgens de federatie zou de jeugdcriminaliteit naar praktisch nul gedaald zijn als gevolg van de honkbalprojecten van Kiwanis.

Whitey Ford
Ed “Whitey” Ford

Een van de succesvolste bekende spelers uit de Kiwanis-jongenscompetitie die het later wist te schoppen tot de belangrijke competities, was Ed Ford, bijgenaamd Whitey.In een artikel in het Kiwanis-magazine van1953 doemt boven het stadion de beeltenis van een jonge Ford op, om bij bezoekers van de conventie promotie te maken voor de Nacht van Kiwanis.

Kiwanis-fans konden zitplaatsen reserveren in het Yankee-stadion om hem te zien spelen: 1,75 dollar voor de hoofdtribune, 2,50 dollar voor logeplaatsen.Kiwanis-leden die geluk hadden, zagen Ford, die later in de Hall of Fame zou worden geëerd, spelen met zijn teamgenoten Yogi Berra, Billy Martin, Phil Rizzuto en Mickey Mantle.Dat jaar scoorde Ford 18-6 met 110 strikeouts, waarmee hij de Yankees aan hun vijfde opeenvolgende World Series-titel hielp.

Ook Samuel Solomon (“Red”) was een veelbelovende speler afkomstig uit een Kiwanis-trapveldcompetitie.Deze beloftevolle derde honkman speelde in het Kiwanis-clubteam van de Bronx in 1928, voor hij een contract tekende  met de Chicago Cubs.Hij was toen dertien jaar oud.

Red was daarmee de jongste speler die ooit een belangrijk contract voor de honkbalcompetitie had getekend. Hij kreeg tips van zijn teamgenoot, het toekomstige Hall of Fame-lid Rogers Hornsby, en juichte voor zijn team toen ze in 1929 kampioen werden in de National League.Optimistisch als hij was, hoopte hij dat de Cubs ook de World Series zouden winnen tegen de Philadelphia Athletics van Connie Mack.Maar het mocht niet zo zijn.De Cubs verloren met 4-1. Red ging ontmoedigd naar huis en zou nooit meer in de belangrijke competities meespelen, die vooral gebruikt werden als publiciteitsstunt voor het team.

Edison Composite
Thomas Edison (center), Connie Mack and Philadelphia A’s R. Q. Richards with Florida Kiwanians. Photo courtesy of Edison & Ford Winter Estates

Edison laat Cobbs het licht zien
Voordat de Philadelphia A’s eind jaren 1920 en begin jaren 1930 hun dominante positie behaalden, hadden ze tien opeenvolgende seizoenen verloren.Er moest iets veranderen in het team om de kansen te laten keren.

Op dat moment verscheen R.Q. Richards op het toneel, president van de Kiwanis-club en voorzitter van de Kiwanis-honkbalcommissie van Fort Myers in Florida.Hij was op zoek naar een professioneel honkbalteam om te trainen in de stad.

Richards overtuigde Connie Mack, de manager van de Philadelphia Athletics, ervan dat de zon en het warme weer zijn spelers goed zou doen.Mack stemde toe en ging in 1925 voor de voorjaarstraining naar Fort Myers.

De samenwerking beviel zowel de stad als de honkbalclub goed.De stad groeide naar een inwonertal van meer dan 9000, bijna drie keer zo veel als in 1920. De club klom van de laatste plaats in de American League aan het begin van het decennium naar de vijfde plaats in 1924, en in 1929 werden ze zelfs kampioen tegen de befaamde knalharde “moordenaars” van de Yankees.De A’s veroverden achtereenvolgens drie American League-kampioenschappen (1929, 1930 en 1931) en wonnen twee keer achter elkaar de World Series (1929 en 1930).

De uitvinder Thomas Edison, inwoner van Fort Myers, was een groot honkbalfan.Hij bezat een aantal teams in de jaren 1920 en woonde bijeenkomsten met Mack, de A’s en Kiwanis-leden bij.

Ty Cobb
Ty Cobb

Tijdens een van de voorjaarstrainingen werd Edison gevraagd een bal te slaan.Edison, 79 jaar oud, sloeg een honkslag tegen Kid Gleason; Connie Mack ving de bal.Het jaar daarop maakte hij een pitchbeweging waardoor Ty Cobb tegen de grond geslagen werd.

“Thomas Edison slaat Cobb tegen de grond in toernooi,” kopte Associated Press.

“Bij zijn eerste slag, gisteren, mepte Edison, een plaatsgenoot die enige bekendheid geniet vanwege zijn uitvindingen, de bal terug naar de werper met zo veel kracht dat voor 75.000 dollar aan honkbaltalent onderuitging.”

Volgens de verslaggever schreeuwden de fans opgewonden: “Contracteer hem!… Als de heer Edison honkballer was geworden in plaats van zich bezig te houden met elektrische lampen, grammofoons, rubber en dergelijke nonsens, zou hij nu een geweldige slagman zijn.”

Marilyn 1 Composite

Foto leidt tot huwelijk
Veel honkbalspelers namen deel aan benefietwedstrijden van Kiwanis in de jaren 1940, onder wie niemand minder dan Joe DiMaggio, de “Yankee Clipper”.In 1943 speelde hij in Gilmore Field in Hollywood mee in de benefietwedstrijd van Kiwanis voor gehandicapte kinderen.

Maar de interessantste ontmoeting tussen Kiwanis en “Joltin’ Joe” was misschien wel acht jaar later, bij een fotosessie met de actrice Marilyn Monroe.

In maart 1951, een paar dagen voor de twaalfde jaarlijkse Kiwanis-benefietwedstrijd voor gehandicapte kinderen, had David March, Monroe’s agent, een fotosessie geregeld in het trainingskamp van de Chicago White Sox in Pasadena.

Joe DiMagio

Volgens de Los Angeles Times was Monroe de mascotte van het Major League-team de All-Stars (de mascotte stond symbool voor het team en moest geluk brengen). De All-Stars, met profs als Gus Zernial en Yogi Berra, speelden tegen het Minor League-team de Hollywood Stars uit Los.

Om de wedstrijd te promoten, werd Monroe gefotografeerd terwijl ze arm in arm met Zernial, Hank Majeski en Joe Dobson door het Brookside Park liep.

Het was echter een andere foto uit dezelfde sessie die de aandacht van DiMaggio trok.Op die foto is te zien hoe Monroe een bal slaat met Zernial en Dobson.DiMaggio zag de foto en vroeg Zernial hoe hij het voor elkaar had gekregen om Monroe te ontmoeten.Hij nam contact op met haar agent en regelde een etentje.

En de rest is geschiedenis, zoals dat heet …

Deseg Composite
1947 – Kiwanis-sponsored youth league

Geen rassenscheiding meer dankzij honkbal
Veel Amerikanen kennen 15 april als de datum dat hun belastingaangifte verstuurd moet zijn.Maar voor honkbalfans is het de Jackie Robinson-dag.Robinson werd in 1947 de eerste zwarte Amerikaanse profhonkballer toen hij bij de Brooklyn Dodgers ging spelen.

“De rassenongelijkheid opheffen in de samenleving, die taak was te groot. Maar een honkbal vasthouden, dat was wel te doen.In het honkbal konden we de rassenscheiding wel opheffen,” zegt Chris Lamb, hoogleraar journalistiek aan de Indiana University-Purdue University Indianapolis.“Honkbal was enorm belangrijk voor de Amerikaanse identiteit, en Jackie Robinson was de belangrijkste zwarte bekende Amerikaan, voordat de burgerrechtenbeweging bekendheid kreeg.”

In de wereld van het jeugdhonkbal liep er een scheidslijn door hele gemeenschappen vanwege de segregatie.

Toen het team van Cannon Street YMCA All-Stars, dat helemaal uit zwarten bestond, kwam spelen in Little League-toernooien, trokken de blanke teams zich terug.De Cannon Street YMCA All-Stars hadden dus automatisch gewonnen en zich geplaatst voor het toernooi van de staat.

 

Jackie Robinson
Jackie Robinson

De teams uit de zuidelijke staten wilden niet tegen zwarte spelers spelen; ze traden uit de Little League en richtten de Dixie Youth League op, die verboden was voor zwarte spelers.

De Kiwanis-clubs, die lange tijd sponsor waren geweest van het jongenshonkbal, stonden op een kruispunt vanwege de segregatie.

In 1953 waren Roscoe J. Lankford en Harry Hoe, Kiwanis-leden uit Kentucky, betrokken bij de oprichting van de Little League in Middlesboro, een van de eerste gemengde teams in het Zuiden van de VS.

“Ze zorgden ervoor dat de omschrijving ‘alle jongens’ in de statuten van de Little League niet anders geïnterpreteerd kon worden dan ‘jongens van alle nationaliteiten en rassen’”, zegt Ron Schmidt, de producent van “This Field Looks Green to Me”, een film gebaseerd op de Middlesboro League.

Hoe wilde alleen maar dat kinderen konden honkballen, zei hij.

“Weet je wat ik zie als ik die kant op kijk?Kinderen die willen honkballen,” zei hij.“Geen zwarte kinderen,geen blanke kinderen.Gewoon kinderen.”

In 1955 werd in Florida de eerste gemengde Little League-wedstrijd in het Zuiden gespeeld tussen een Kiwanis-team uit Orlando en een team uit Jaycees Pensacola.

“De ouders, spelers en coaches, iedereen nam een risico,” zegt Ted Haddock, de producent van de film “Long Time Coming”, een kroniek van dit gebeuren.

02 ThisFieldLooksGreenToMe-3
1954 First integrated Little League in Kentucky

“De spelers uit Pensacola moesten twaalf uren rijden vanuit Pensacola naar Orlando, in een tijd dat er nog geen snelwegen waren,” vertelt hij.“En in Florida was het aantal lynchpartijen tot aan de jaren 1950 bijna het hoogst van de VS. Het was dus echt gevaarlijk voor de jongens en hun familie om over die binnenweggetjes en door al die dorpjes te rijden.”

En de mensen uit Orlando waren bang om ontslagen te worden, hun klanten en vrienden kwijt te raken, en bang voor geweld als ze hun kinderen lieten spelen.

“Beide teams toonden veel moed, zowel de coaches en de spelers als de ouders,” zegt Haddock.“Zulke inspirerende voorbeelden hebben we vandaag de dag weer nodig.”

Texas Baseball
Kiwanis-supported BASE Play in Texas

Waar staan we vandaag?
Kiwanis-clubs sponsoren nog steeds honkbalprojecten, zoals de Miracle League en BASE Play RBI.Veel clubs sponsoren ook jeugdcompetities.Het Kiwanis Park in Moncton, in de Canadese provincie New Brunswick, naar men zegt het grootste honkbalveld in Canada ten oosten van Quebec, was gastheer bij het wereldkampioenschap honkbal voor de jeugd in 1997 en het Canadese honkbalkampioenschap voor senioren in 2004.Elk jaar sinds 1950 sponsort de Kiwanis-Club van Omaha in Nebraska een team tijdens de NCAA Division 1 World Series. De Kiwanis-Club van Paducah in Kentucky nodigt elk jaar leden van Terrific Kids en Boys & Girls Clubs uit voor een wedstrijd tegen de Paducah Chiefs.Kiwanis-leden besteden nog steeds talloze uren per jaar aan vrijwilligerswerk als coach of ondersteunend medewerker bij verschillende honkbalcompetities voor jong en oud.

En natuurlijk vinden vele Kiwanis-leden het nog steeds leuk om af en toe een bal te slaan of te vangen of een wedstrijd bij te wonen in hun favoriete stadion.

Het verleden van Kiwanis kent grootse momenten van honkbalroem en -prestaties.Maar dat Kiwanis het leven van kinderen heeft veranderd door honkbal, op grote en op bescheiden schaal, dat is een van zijn grootste nog onbekende prestaties.

Miracle Leage composit
Kiwanis Miracle League in Iowa

 

One comment

Submit a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s