Feestdagen in het Amazonegebied

JSA_3736

Kiwanis-leden uit twee verschillende werelddelen verblijden Colombiaanse kinderen in nood tijdens de feestdagen.

Tekst: Jack Brockley
Foto’s: Joaquin Sarmiento • Archivolatino

In de reservaten in de meest afgelegen gebieden van Colombia is Kerstmis een dag als alle andere.Zo moeten peuters op het noordoostelijke schiereiland Guajira urenlang lopen met hun ouders op zoek naar eten.In het zuidelijkste deel van het land, in het Amazone-district, spelen jongens en meisjes met zelfgemaakt speelgoed van twijgen en planten.

Maar 23 december 2017 was anders dan andere jaren.Voor het eerst speelden deze kinderen met ballonnen, aten ze brood, maakten ze cadeautjes open en ontmoetten ze een vriendelijke vreemdeling, genaamd Papá Noel.Op die dag organiseerde de Kiwanis-club van Nativos kerstbijeenkomsten op twee locaties, meer dan 1500 km van elkaar verwijderd – een enorme onderneming voor een club die nog maar een jaar bestaat.Maar wel precies de reden waarom de club was opgericht.

JSA_4340

“Dit zijn echt de vergeten kinderen in de Colombiaanse samenleving,” zegt Olga Eby, lid van de club in Nativos én van de Amerikaanse Kiwanis-club in Upper Keys (Largo, Florida).De club van Nativos probeert op de afgelegen plaatsen te komen waar volop armoede heerst en geen ondersteuning is.

Deze club werd in november 2017 opgericht met maar één doel: de inheemse bevolking helpen.Er zijn leden uit Colombia en uit Florida, maar ook leden die in de reservaten wonen.Deze satellietclubs coördineren de activiteiten van Kiwanis in de reservaten.De leden bleken van onschatbare waarde bij de voorbereiding en organisatie ter plaatse van de Kiwanis-kerstbijeenkomsten.

Lang voordat de club van Nativos officieel opgericht was, en vele, vele maanden vóór Kerstmis, begonnen Kiwanis-leden in heel Colombia en daarbuiten, vooral in Florida, met het inzamelen van cadeaus. Die werden gesorteerd op leeftijd en geslacht, ingepakt en opgeslagen totdat ze naar de reservaten konden worden gebracht.Degenen die naar de bijeenkomsten zouden reizen, zorgden voor tenten en hangmatten om in te overnachten.Ze huurden beveiligers in voor de reis.

JSA_4286

Eby haalt herinneringen op aan haar reis, die begon met een vlucht naar Valledupar, waar ze andere Colombiaanse Kiwanis-leden ontmoette.Vandaaruit reed de karavaan zeven uren naar Cabo de la Vela.De volgende dag kwamen ze na nog vijf uur rijden aan bij Punta Gallinas, om zich in te schepen voor een boottocht van 45 minuten over zee naar het reservaat.

Maar de vermoeidheid van de lange reis en de logistieke uitdagingen werden beloond.De president van de Kiwanis-club van Nativos, Moises Ramirez, herinnert zich de dag van het feest: 105 kinderen waren verzameld in een door Kiwanis-leden versierde ruimte in Miriti Paraña in het Amazonegebied.

“Het was versierd met eenvoudige dingen, zoals ballonnen,” zegt Ramirez.“Ze hadden nog nooit ballonnen gezien!We wilden eens iets anders voor hen koken.We maakten rijst met kip en brood.Ze hadden nog nooit brood gehad!”

JSA_3776

Op beide locaties werden de bezoekers door de gezinnen vermaakt met culturele shows, waarbij werd gedanst in de klederdracht van de regio.In La Guajira, waar 2000 kinderen bijeen waren gekomen, werden de gasten van Kiwanis door de kinderen en hun familie verwelkomd met kerstliederen.Er werd begonnen met het lied:

“Laat de kinderen zingen, laat ze hun stem verheffen.

Laat de wereld naar hen luisteren.

Zing mee, zodat hun stemmen tot de zon reiken.

Zij zijn de waarheid.”

JSA_3968

De voorstelling, waarbij de kinderen elkaars hand vasthielden, is een blijvende dierbare herinnering voor Olga Eby.Net als de aankomst van de Kerstman.

“Zijn boot lag aan de kust; er zaten vissers bij. De Kerstman kwam het strand op lopen,” zegt ze.“Veel kinderen liepen achter hem aan.Ze wisten niet of ze hem moesten helpen.”

Algauw werd duidelijk dat de Kerstman pakjes bij zich had.Cadeautjes! Er waren voetballen, schoenen, poppen, luiers, speelgoedautootjes, toiletartikelen en kleren, en alles werd in ontvangst genomen met een knuffel, een glimlach en de woorden “muchas gracias” of “pala pilichaka nula”.

“Voor de fietsen werd het hardst gejuicht,” vertelt Eby.“Dat zijn transportmiddelen.Voor sommigen is dat de enige manier om op school te komen.”

De volgende dag zag Ramirez hoe de kinderen hun cadeaus vol trots lieten zien.

“Het kon ze niet schelen of ze blauw, geel of roze waren.Ze waren er blij mee.Dit was een totaal ander kerstfeest voor mij.”


Submit a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s