Als een warme deken, letterlijk en figuurlijk

update 11 5 19 new cal blankets

Broodnodige dekens als vriendelijke verrassing voor een eiland in de Pacific.

Cindy Dashnaw

De winternachten kunnen koud zijn in Nieuw-Caledonië, een archipel in de Koraalzee, 1600 km van de Australische Goudkust. Op een van de eilanden, Ouvéa, botsen traditie en armoede met de seizoenen. In primitieve hutten van hout en stro of palmbladeren liggen inheemse Kanak-gezinnen ’s nachts opgerold op slaapmatten op de koude vloer van klei of beton. Een Kanak-hut heeft geen schoorsteen; daarom maken de bewoners geen gebruik van een stookplaats of kachel.

Ze gebruiken dekens als de nachttemperatuur in de winter daalt naar 10 graden Celsius – tenminste, als ze die kunnen betalen. De Kiwanis-club van Tiare Paita in Nieuw-Caledonië zag hier een kans om een bestaand vrijwilligersproject uit te breiden om meer mensen te kunnen helpen.

Het project betrof clubleden die samen met oudere vrouwen in een woonbuurt wollen dekens breiden voor alleenstaande moeders.

“Eerst was het alleen een activiteit voor vrouwen waarbij ze creatief bezig konden zijn,” zegt Julien Le Ray, secretaris van de Kiwanis-club van Tiare Paita. “Maar de vrouwen maakten zo veel dekens in zo’n korte tijd, dat we ons afvroegen of er niet een plaats was waar Kiwanis niet komt, maar waar ze de dekens wel goed kunnen gebruiken.”

Clublid Jacqueline Gouzenes, zelf ook Kanak en afkomstig van Ouvéa, wist hoe het voelt om te liggen rillen onder te dun beddengoed. Toen haar club besloot dekens ter beschikking te stellen aan die gezinnen, meldde ze zich aan om de actie te coördineren met de burgemeester van Ouvéa.

Op de dag van levering waren 65 felgekleurde dekens te zien, die afstaken tegen het groen en bruin van de hutten. De prachtig geverfde wol waar iedereen verrukt van was, was beschikbaar gesteld door donateurs of gekocht van geld dat aan de club geschonken was.

“We hadden het hele jaar berichten over dit project op onze Facebook-pagina gezet. Iedereen was erg genereus. Volgers overal vandaan maakten geld aan ons over, stuurden wol en zelfs dekens,” zegt Le Ray.

Kanak-vrouwen hielden de zachte stof tegen hun wangen, bewonderden het breiwerk en verwonderden zich over de reis die de Kiwanis-leden hadden ondernomen.

“’Waarom hadden jullie ons uitgekozen? Vanwaar al die goedheid?’ Er waren veel vragen en veel blije gezichten. Vooral moeders waren blij. En ik zag veel vreugdetranen, ook bij onze Kiwanis-leden,” zegt Le Ray.

De gezinnen op Ouvéa smeekten de Kiwanis-leden om terug te komen. Ondertussen komt er nog steeds wol binnen bij de club.

“De mensen wilden ons wel leren om bladeren te vlechten als wij hen zouden leren breien,” vertelt Le Ray.“Het was een prachtige Kiwanis-dag, daar op het eiland.”


 

Submit a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s