In de rij voor kerstcadeaus

Immokalee Christmas Event

In meer dan 35 jaar hebben Kiwanis-leden uit Florida al duizenden migranten en hun gezin een fijne kerst bezorgd.

Door Julie Saetre | foto’s: Srijita Chattopadhyay

Drie dagen voor kerst zijn er al heel wat gezinnen naar Orlando in Florida gekomen om zich in de zon te koesteren en de beroemde attractieparken te bezoeken. Bij de ingang staan lange rijen ongeduldige kinderen en humeurige ouders die het zat zijn om te horen: “Wanneer zijn wij nu eindelijk aan de beurt?”

Drie uur rijden naar het zuidwesten staan ook kinderen en ouders in een lange rij, die zich langzaam voortbeweegt door een park. Maar in deze rij is de sfeer totaal anders. Geen ongeduld hier, geen geklaag over het wachten of duimen die over telefoonschermpjes heen en weer schieten. Deze gezinnen zijn lopend naar het park gekomen en hebben – in tegenstelling tot hun tegenhangers in Orlando – geen entree van meer dan 100 dollar per persoon betaald. Zij zijn hier voor het evenement “Kerstmis in Immokalee”, dat ieder jaar wordt gehouden en gesponsord door de Kiwanis-club van Northside Naples.

Immokalee Christmas Event

Immokalee is een gebied dat niet tot een gemeente behoort, bijna een uur rijden ten noorden van Naples, een stad in Florida die door het tijdschrift Forbes is uitgeroepen tot “een van de 25 beste plaatsen voor rijke gepensioneerden”. Collier County, de provincie waaronder zowel Immokalee als Naples valt, is de rijkste provincie van Florida met een gemiddeld inkomen van 87.829 dollar per hoofd van de bevolking, aldus de krant The Palm Beach Post.

Maar die rijke pensionado’s wonen niet in Immokalee. In dit voornamelijk agrarische gebied wordt een overvloed aan groente en fruit geproduceerd; het is een van de grootste leveranciers van tomaten in de Verenigde Staten. En die tomaten, paprika’s, sinaasappels, aardbeien en andere overdaad zouden niet in de supermarkten en restaurants terechtkomen zonder de inwoners van Immokalee.

Immokalee Christmas Event

De gezinnen in het park zijn migranten die hier zijn gekomen om te werken, met hun kinderen. Velen komen uit Mexico of Haïti; allemaal willen ze een beter leven voor hun gezin en zijn ze bereid om daarvoor vele uren per dag te werken in de hete zon. Tomatenplukkers, bijvoorbeeld, werken in het algemeen tien tot twaalf uur per dag op het veld. Ze plukken de tomaten met de hand in emmers waar 15 kg in gaat. Die sjouwen ze op hun schouders naar een vrachtwagen, zo’n 30 meter verderop. Ze gooien de tomaten in de laadbak en gaan snel weer terug naar het veld.

De arbeiders moeten snel werken als ze wat willen verdienen. Plukkers werken tegen stukloon. Met de snelheid van vandaag komt dat uit op 51 dollarcent per emmer van 15 kg. Dat betekent dat één persoon bijna 2,5 ton tomaten per dag moet plukken om het minimumloon te verdienen, volgens de Coalition of Immokalee Workers, een mensenrechtenorganisatie.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat meer dan 43 procent van de inwoners van Immokalee onder de armoedegrens leeft. En veel van deze gezinnen kijken verlangend uit naar Kerstmis in Immokalee, waar ieder jaar duizenden mensen op afkomen.

Immokalee Christmas Event

Dat is de lange rij waarin ze zo geduldig staan te wachten … Als ze vooraan gekomen zijn, ontmoeten de kinderen de Kerstman en zijn vrouw en komen ze op de foto. En dan komt het aller-betoverendste moment: de gezinnen gaan een ruimte binnen met planken vol splinternieuw speelgoed: modelauto’s, poppen,poppenhuizen, bowlingsetjes, toiletartikelen, ukeleles, basketballen, voetballen (zowel voor American football als andere soorten voetbal), skateboards …

Er wordt niet geduwd of getrokken of naar cadeaus gegraaid. De gezinnen lopen rustig door de ruimte en de kinderen denken goed na over hun keuze. Elk kind mag een stuk speelgoed uitkiezen om mee te nemen, dus de keuze is heel belangrijk. Waarschijnlijk is dit het enige materiële cadeau dat ze krijgen, deze kerst.

Kiwanis-lid Pat Milford is al ruim dertig jaar de “mevrouw van het speelgoed” in Immokalee, bijna net zo lang als het evenement bestaat (meer dan 35 jaar). In het begin verzamelde de Kiwanis-club gebruikt speelgoed in goede staat en deelde dat uit aan zo veel mogelijk kinderen. Maar veel van het speelgoed dat geschonken werd, was niet meer in goede staat, en ze vond dat de kinderen van Immokalee beter verdienden.

“Ons concept was dat deze mensen bij ons te gast waren,” legt Milford uit. “We moeten ze behandelen alsof ze bij ons thuis op bezoek zijn; zo hoort het.”

Immokalee Christmas Event

Daarom begon de club geld in te zamelen en zo kon Milford nieuw speelgoed kopen. Tegenwoordig bestelt ze 1000 stuks nieuw speelgoed bij een groothandel in Orlando, met voor elke leeftijd het perfecte cadeau.

“Kijk die kinderen nou,” zegt ze. “Dat kleine kereltje met zijn grote vrachtwagen, of die jongen met een enorme basketbal, breed lachend en met stralende ogen. Dan denk je toch: wat fantastisch dat we dit doen.”

Haar mede-Kiwanislid Jeanette Igoe, die al jaren vrijwilliger is bij het kerstfeest in Immokalee, speelt een belangrijke rol bij de organisatie van het jaarlijkse festijn. Toen er nog “zo goed als nieuw” werd gegeven, nam ze dozen vol geschonken speelgoed mee naar huis om het op te knappen voor de jonge gasten.

“Knuffelbeesten waste ik in de wasmachine, zodat ze weer fris en schoon waren en dan schudde ik het pluche op. Ik borstelde het haar van de poppen en deed er nieuwe linten in. Alles wat we gebruikten, werd opgeknapt voordat we het aan de kinderen gaven. Maar je kunt maar een beperkt aantal knuffelbeesten onder handen nemen. Nu is alles splinternieuw en zit het in een mooie doos.”

Immokalee Christmas Event

Maar de club laat het niet bij een bezoekje van de Kerstman en de inkoop van speelgoed. De gezinnen krijgen ook een maaltijd aangeboden, een traditie die zeer gewaardeerd wordt door de ouders, die vaak geen geld hebben voor een uitgebreid feestmaal. Zo werd er soms kip klaargemaakt door Kiwanis-leden op 4 meter lange roosters. En vorig jaar bestonden de ‘meals of hope’ uit taquito’s, taco’s, gebakken bonen, fruitsalade en limonade, door vrijwilligers geserveerd in wegwerpservies. Aan het eind van de maaltijd liep Igoe tussen de gasten door om plasticzakken uit te delen voor restanten die ze mee naar huis konden nemen.

Met al die ouders, grootouders en kinderen die graag een maaltijd willen, loopt de rij soms door tot voorbij de keuken.

“Er staan honderden gasten in de rij,” zegt Milford. “Bij ons in de supermarkt worden de klanten al ongedurig als er een rij van drie of vier mensen is. Terwijl deze mensen uit Immokalee rustig en geduldig op hun beurt staan te wachten.”

Immokalee Christmas Event

Tot 2018 werd het feest gehouden op eerste kerstdag. De vrijwilligers waren dan langer bij de gezinnen in Immokalee dan thuis bij hun eigen gezin. Vijftien jaar lang was Rita Easterbrook een van hen. Het was een gebeurtenis die ze niet wilde missen, omdat ze er als kind ook bij was – toen als een van de gasten.

“Dat was de enige dag van het jaar dat mijn ouders vrolijk waren, dat ik ze hoorde lachen,” herinnert ze zich.“Mijn ouders waren migranten die hier kwamen werken, dus de rest van het jaar viel er niet zo veel te lachen.Het was werken van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Dit was dus een geweldige gebeurtenis voor ons, iets om nooit te vergeten. Ze dansen, lachten en vermaakten zich prima. Mijn moeder schaterde het uit. Elke keer als ik erover praat, zie ik het weer voor me.”

Niet alleen voor Rita Easterbrook zelf, maar ook voor haar man en drie kinderen werd het een jaarlijkse traditie om als vrijwilliger te helpen bij het kerstfeest in Immokalee.

“Ze zouden niet weten wat ze anders moeten doen met kerst”, zegt ze lachend.

Immokalee Christmas Event

Vorig jaar moesten Easterbrooks kinderen, die nu volwassenen zijn, werken, zodat ze er niet bij konden zijn. Maar Rita’s broer en zus en hun kinderen sprongen voor hen in. Er kwamen ook Key Club-leden om te helpen: eten verpakken, planken met speelgoed aanvullen, schminken, nagels lakken en snoepzakjes uitdelen.

Chris Zuccarello, tot voor kort vicepresident van de Key Club van de Gulf Coast-school in Naples, was in 2018 voor de zesde achtereenvolgende keer aanwezig. Sommige kinderen ziet hij elk jaar; hij vraagt ze dan hoe het met hen gaat, thuis en op school. Hij moedigt hen aan om goed hun best te doen op school en te proberen een goede opleiding te volgen. Als ze hem later vertellen over hun plannen om naar de universiteit te gaan, is hij dolblij. Hij weet hoe belangrijk het is voor een tiener om te worden aangemoedigd.

“Toen ik zo oud was als deze jongeren, zat ik in dezelfde situatie,” vertelt hij. “Nu ik me daaraan ontworsteld heb, voel ik in alle bescheidenheid hoe bevoorrecht ik ben en dat ik iets terug kan door voor de gemeenschap.… Elk jaar vragen we hoe het met hen gaat, of ze goede cijfers halen. En elk jaar antwoorden ze: ‘Het gaat steeds beter. Ik doe heel erg mijn best.’ Daar gaat het om, dat de kinderen goed gedijen.”

Toen Kiwanis het feest verplaatste van eerste kerstdag naar de zaterdag daarvoor, waren ze eerst bang dat er minder gezinnen zouden komen. Maar er kwamen nog steeds veel mensen. Er waren echter opvallend weinig mannen bij. Op eerste kerstdag wordt er niet gewerkt in het veld, maar zaterdag is voor hen een gewone werkdag.

Immokalee Christmas Event

“Een dag niet gewerkt, is een dag niets verdiend,” zegt Igoe.

En er waren al minder mensen dan voorheen, toen er soms 4000 gasten per jaar naar het park kwamen. De Verenigde Staten voeren nu een agressiever beleid als het gaat om immigratie. Medewerkers van de immigratiedienst, die de federale wet moeten handhaven, hebben het aantal arrestaties opgevoerd en ongedocumenteerde arbeiders en hun gezinnen zijn bang dat ze van elkaar gescheiden worden of gedeporteerd.

“De mensen durven niet meer te komen uit angst dat ze door de immigratiedienst opgepakt worden,” zegt Igoe. “Ze zijn bang. Velen van hen zijn bang.”

Maar zolang er nog mensen in Immokalee wonen die naar het feest willen komen, zal de Kiwanis-club van Northside Naples er voor hen zijn.

“Laatst vroeg iemand mij: Waarom doe je het eigenlijk? Ik antwoordde: Je zou die kinderen moeten zien,” zegt Igoe. “Als je hun blije gezichten zag, zou je het begrijpen. Het wordt iets gewoons, snap je? Voor die kinderen kun je nooit genoeg doen.”

Easterbrook voegt eraan toe: “Die blije gezichtjes als de kinderen speelgoed uitzoeken … Als kind kon ik mijn eigen gezicht niet zien. Nu zie ik de gezichten van de kinderen wel. Ze beginnen echt te stralen als ze iets moois uitkiezen. Dat is Kerstmis nu voor mij.”


 

Submit a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s