De geest van het Amerikaanse westen

BERT WEST, VOORZITTER VAN KIWANIS INTERNATIONAL VOOR 2022-23, NEEMT DE TEUGELS IN HANDEN

VERHAAL DOOR TONY KNODERER
FOTO’S DOOR JULIA VANDENOEVER PHOTOGRAPHY

Vrienden, collega’s en mede-Kiwanisleden halen Bert West er zo uit. En daar is die onafscheidelijke hoed natuurlijk niet vreemd aan. Of hij nu bijeenkomsten of congressen van Kiwanis bijwoont, of zijn zaak voor dakdekkersbenodigdheden runt in Colorado Springs in de Amerikaanse staat Colorado, nooit zie je hem zonder zijn cowboyhoed die verraadt dat hij een man van het Amerikaanse westen is.

De hoed vormt als het ware een geheugensteuntje voor mocht de naam van de man je dreigen te ontglippen. En het hoofddeksel laat de voorzitter van Kiwanis International voor 2022-23 ook opvallen.

“Het is uniek en leuk”, zegt West glimlachend. “Toen ik een tijdje geleden in Europa was, liep ik rond in Wenen en ben ik er met zeker 100 mensen op de foto gegaan. En ik kende niet een van hen.” 

De hoed valt niet alleen op, maar zorgt ook voor een persoonlijke toets. En die combinatie verklaart mee het succes waarop West zowel in het bedrijfsleven als binnen Kiwanis kan bogen. Voor West zelf zijn de twee rollen met elkaar verstrengelde delen van zijn leven die elkaar aanvullen en versterken.

“Als ik in het zakelijke deel van mijn leven mensen toespreek, grijp ik ook terug naar mijn ervaring bij Kiwanis. Zo moedig ik mensen in de zakenwereld altijd aan om zich in te zetten voor hun gemeenschap”, aldus West. “Als je je ten dienste van anderen stelt – tijdens een pannenkoekenontbijt, in een speeltuin, of op welke manier ook ­– besef je dat je echt dat tikkeltje extra gemeenschappelijk hebt. Het is helemaal anders dan wanneer je iemand je visitekaartje in de handen duwt.”

Trouwe metgezel
West is al 34 jaar lang Kiwanis-lid en is momenteel aangesloten bij de Kiwanis Club van Ute Pass Woodland Park in Colorado. Intussen is Kiwanis een deel van zijn identiteit geworden, iets wat hij altijd met zich meedraagt. Een beetje zoals zijn hoed, zeg maar.

Of als zijn hond.

En dan hebben we het natuurlijk over Ace the Wonder Dog. Zijn zwarte labrador is ook zijn jachtmaatje en trouwe metgezel.

“Ik heb altijd al een hond gehad”, vertelt West. “Altijd labradors. Ace is een van die honden geworden die geen moment van je zijde wijken. We zijn zowat overal geweest. Hij kwam vroeger zelfs met me mee naar het werk.”

Ace is onlangs 10 geworden. Hij neemt de laatste tijd dan ook niet meer zoveel hooi op z’n vork. Maar hij blijft een constante in het leven van West en zijn vrouw Sandy.

En dat soort continuïteit kenmerkt West z’n hele leven. Hij groeide op in de Central Valley van Californië en zette al op zijn zestiende zijn eerste stappen in de dakbedekking.

“Iemand van onze kerkgemeenschap vroeg of ik zin had om hem even te helpen”, herinnert West zich nog. “’Ja, hoor’, heb ik gezegd, en ik ben in die sector blijven werken. Ik geef er niet zo gauw de brui aan, zeg maar.”

Dat ‘even helpen’ werd uiteindelijk een echte baan, en in de loop der jaren ging West een steeds grotere rol spelen in de dakbedekkingsindustrie. Intussen runt hij een groothandel in Colorado en is zijn hele gezin, met inbegrip van zijn dochters Megan en Lauren, in 1995 mee in de zaak gestapt. Bert en Sandy wonen nu in de stad Divide.

Leren uit ervaring
West is in 1988 lid geworden van de Kiwanis Club van Woodlake in de Amerikaanse staat Californië. De club was toen pas opgericht en West was een van de oorspronkelijke leden en de eerste voorzitter. Hij was pas 24, maar behoorde al tot de derde generatie Kiwanis-leden van zijn familie.

De familiesaga is begonnen met zijn grootvader Ernie Korte. Hij was Kiwanis-lid sinds de jaren 40 en in 1977-78 was hij gouverneur van het District California-Nevada-Hawaii.

“Het was een kleine stad, waar iedereen me kende”, vertelt West. “Het was dan ook logisch dat de mensen zeiden: ‘De kleinzoon van Ernie is er, we gaan hem vragen of hij zich wil aansluiten’.”

West is sindsdien een paar keer verhuisd, maar hij is al die jaren lid gebleven. Hij heeft ook verschillende leiderschapsposities bekleed. Zo is hij, bijvoorbeeld, voorzitter van drie clubs geweest ­– de Ute Pass Woodland Park Club heeft hij zelfs drie termijnen voorgezeten – en heeft hij twee termijnen als divisieluitenantgouverneur, en één termijn als gouverneur van het Rocky Mountain District uitgedaan.

Hij maakt ook gebruik van Zoom om contact te kunnen blijven houden met de Club van Woodlake in Californië, waarvan hij al die jaren lid is gebleven.

De juiste beslissing
Intussen zijn ook de kinderen van West lid van Kiwanis geworden. Megan, zijn oudste dochter, is dit jaar zelfs voorzitter van de La-Miss-Tenn Kiwanis E-Club. Maar de toewijding van West aan de verbinding tussen de generaties overstijgt zijn eigen familie.

“Tijdens een bezoek aan een Kiwanis-club vertelde een man me dat hij zijn zoon had meegenomen naar een bijeenkomst en dat ze er samen goed werden onthaald”, vertelt hij. “En dat heeft me echt geraakt. Het deed me meteen weer beseffen dat de jongsten de belangrijkste mensen zijn op wie we een impact kunnen hebben.”

Vandaar ook dat West specifiek op K-Kids focust. Een van zijn doelstellingen voor de periode 2022-23 is 250 nieuwe K-Kids clubs op te richten.

“Kinderen heb je overal”, gaat hij door. “Ze spelen graag en ze willen samen plezier maken, of ze nu in Europa, de Filipijnen of Divide in Colorado wonen. Via K-Kids kunnen we hun leren dat ze samen, en waar dan ook, het verschil kunnen maken.”

De uitdaging voor leiders als West bestaat erin te beseffen hoe je lokale clubs kunt helpen om, in hun specifieke omstandigheden, het zo goed mogelijk te doen. Zijn eigen club, bijvoorbeeld, slaagt erin mooie resultaten te boeken, en dat is deels te danken aan het feit dat de leden weten hoe ze hun doelstellingen aan hun gemeenschap moeten aanpassen.

“In een plattelandsgemeente kun je nooit 10.000 dollar ophalen met een benefiet. Vergeet dat maar”, vertelt hij. “Maar we hebben hier wel een nauwe band met de hele stad.”

Veel Kiwanis-leden halen hun gedrevenheid uit een specifieke passie: een programma, een project, noem maar op. Maar West is lid van een club op het platteland en zo beseft hij dat de plaatselijke omstandigheden vaak bepalend zijn voor hoe ze hun passie invullen.

“Er is een verschil tussen passie en perspectief”, zegt hij. “Mijn perspectief is helemaal anders dan dat van iemand in Manilla. Ik weet niet wat er nodig is in het centrum van Chicago of Auckland, of in Nieuw Zeeland. Maar de mensen die er wonen, die weten dat wel.”

“Op het internationale niveau”, zo voegt hij er nog aan toe, “moet de beslissing van een leider van Kiwanis iedereen ten goede komen. Als dat niet zo is, is het een foute beslissing. Ze moet zowel goed zijn voor Colorado als voor Kuala Lumpur. Als ze niet voor beide goed is, is ze niet goed voor de leden van Kiwanis.”


Submit a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s